Ktoś mnie pokochał na dobre i na złe!

Wiedzieliście, że ołówek ma swój zapach? A proszek grafitowy pachnie zupełnie inaczej niż ołówek?

Ja już wiem. Od wczoraj. Gdy każdą jedną rzecz otwierałam i oglądałąm, ciesząc się jak dziecko. Dotyk pędzla ma mojej skórze… Czy pędzel może być aż tak miekki? Każa jedna kredka, pastela i farbka sprawdzona i opisana. Ich ślad na papierze - jedna wielka obietnica.

Nie mogę się doczekać…

A wieczorem z emocji nie potrafię zasnąć…

No i cóż. Złożyłam rezygnację ze studiów na polibudzie. Zabrali mi legitymację, jeszcze tylko muszę oddać książki do biblioteki i zapłacić karę za ich przetrzymywanie.

Znalazłam już nawet kierunek, który mogłby być alternatywą i dla polibudy, i dla turystyki (o której rodzice nie chcą w ogóle słyszeć). Są to jednak studia płatne i rodzice znowu mają swoje ekonomiczne racje. Tym bardziej, że jest KRYZYS (jak ja uwielbiam to słowo) i nie wiadomo czy tata za pół roku będzie miał gdzie pracować.

Ja jednak liczę, że jak już się dostanę to pieniądze jakoś też się zroganizują i ćwiczę swoje zdolności plastyczne. Przypominam sobie jak sie trzyma ołówek w ręce, a jak pędzelek i wydaję pieniądze  na farbki, pastele i inne pędzelki.

W tej chwili moje największe zmarwtienie to czy przedłużą mi umowę w McDonaldzie. W tej chwili tych pieniędzy potrzebuję jak powietrza, nawet nie wyobrażałam sobie jak te plastyczne duperelki są drogie…